13-04-05

Gastbijdrage : En ze leefden noch lang noch gelukkig.

Even de situatie schetsen. Na een lange e-mail conversatie met een vriend besloot hij met de zin "En ze leefden nog lang en gelukkig". Omdat ik graag het laatste woord heb, antwoordde ik daarop : "Gelukkig misschien wel, maar lang niet want de aarde gaat naar de kloten."

Het antwoord dat ik daarop kreeg is bij deze de gastbijdrage op deze blog.

En ze leefden noch lang noch gelukkig.

ok, let me rephrase that...

En ze leefden tot het bittere eind en gelukkig en maakten nog vele kinderen die kort voor het einde van de wereld nog aan hun ouders vroegen waarom ze eigenlijk geboren waren in deze rotte imploderende hel.

De ouders zwegen en keken hun kinderen één voor één aan met een afwezige blik. Ze moesten het antwoord wel schuldig blijven, want in het diepst van hun ziel beseften ze dat ze niets meer waren dan dieren die een instinctieve drang voelden om zichzelf te reproduceren en die in hun hang naar comfort, rijkdom en overbescherming van hun "traditionele waarden" elke voeling met de oerrealiteit verloren hadden. De wereld was naar de kloten en het was duidelijk hun schuld. Samen met miljarden andere koppels hadden ze enkel geprobeerd hun genen veilig te stellen, hun pleziertjes te hebben, hun rotjob uit te oefenen, hun rotvakanties in verafgelegen oorden door te brengen, hun kinderen te verwennen met consumptiegoederen die vanuit een oerdenkbeeld verwerpelijk, ziekmakend en asociaal waren en vooral ervan overtuigd te zijn dat de wereld nog wel zo lang zou blijven draaien tot zij er niet meer zouden zijn en niemand hen nog ter verantwoording zou kunnen roepen.

Nog voor de stilte pijnlijk kon worden werd ze overstemd door een langzaam aanzwellend dof rommelend geluid. Het leek wel op het hoefgetrappel van een immense kudde wilde dieren die op zoek was naar nieuw grasland. Nu ja, ze kenden dit geluid enkel van de befaamde documentaires van National Geographic. Je moest altijd oppassen met die oude natuurfilms, niemand wist nog zeker of die dieren wel echt bestaan hadden. Met de moderne animatietechnieken zou zelfs een kind op een saaie zondagmiddag gemakkelijk zo'n documentaire in mekaar kunnen knutselen, doch dit geheel terzijde. Het geluid werd steeds overweldigender, maar er was geen enkel beest te bekennen. Het was duidelijk, weldra zouden ze in hun laatste momenten de film van hun zinloze levens nog even moeten overschouwen alvorens hun laatste levensadem uit te blazen.

Niemand zou ooit nog weten wat voor grap "De Druivelaar" voor de volgende dag in petto had, tenzij hij of zij een dag te vroeg gekeken had natuurlijk.. Bedriegen zit nogal diep in het menselijke genoom verankerd.

By 'Pipo en nog iemand'

14:58 Gepost door The Insane | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.