16-10-03

Het sprookje van de pinguïn aan de zuidpool

Omdat ik geen zin heb om me moeite te doen en om "GDB" (le mal aimé)" te bewijzen dat ik ook absurde verhalen kan schrijven die desondanks zelfs nog enige samenhang vertonen (is dit nu een subtiele belediging ?), volgt hieronder een verhaal dat ik lang geleden schreef. Vanwege het "lang geleden" heb ik enkele dingen geactualiseerd (in de vorige eeuw was er bijvoorbeeld nog geen sprake van schandalen met Visa kaarten).

Er was ééns een pinguïn die leefde aan de Noordpool. Zijn ouders waren allebei dood gegaan in de diepste armoede. Ze waren zelfs zo arm dat ze waren doodgevroren van de kou (omdat doodvriezen van de warmte nu éénmaal zo moeilijk is, trouwens Het Rode Kruis aanvaardt dit niet als doodsoorzaak en het “Fonds voor rampenbestrijding” kan daar ook al niet mee lachen). De arme pinguïn was nu wees, maar dat kon hem eigenlijk niks schelen want zijn ouders deden toch niks anders dan zagen. Erger was dat hij zo'n enorme honger had en het allerergste was wel dat hij niks te eten had. De pinguïn liep dus een beetje doelloos rond te zwalken op de Eeuwige ijsvlakten toen hij opeens een klein jongentje in het oog kreeg dat thuis was weggelopen omdat hij geen Sega Masterdrive kreeg van zijn ouders die zegden dat hij beter iets nuttigs kon doen zoals gaten hakken in het ijs. Het jongentje had bovendien eten bij zodat het toch nog gezellig werd. De pinguïn at zijn buikje rond en viel in een diepe slaap. Dat was echter het moment waarop het snode jongetje gewacht had en hij sneed de pinguïn open en stopte keien van 10 kilo, die hij altijd bij zich had voor het geval dat, in de buik van de pinguïn in de plaats van de brokken vlees die hij er aantrof en die hij recupereerde om nog ééns een andere pinguïn mee voor de gek te houden. Daarna naaide hij de pinguïn mooi terug toe zodat deze niets zou merken.

Toen de pinguïn wakker werd had hij vreselijke dorst en hij spoedde zich naar het water alwaar hij zich voorover boog om een slokje te nemen van het heldere vocht dat zich in weids panorama van diepblauwe tulpen,... 't is te zeggen hij dronk wat. En wat gebeurde er. Met de voorspelbaarheid van een aflevering van "Big Brother" gebeurde er wat er moest gebeuren. Niets. Toen de pinguïn zich wilde oprichten echter gleed hij uit over een bananenschil die daar was achtergelaten bij de opnames van "Het circus van Moskou op de Siberische hoogvlakten" een wereldberoemde show op de Noordpool. De pinguïn stuikte voorover en verdween in de kolkende golven. En terwijl een pleziervaartuigje boven zijn hoofd kennelijk verdwaald was, dacht de pinguïn: "Dit is het einde”. Op dat moment echter kwam er een vrolijke zeemeermin langs gezwommen die roet in het eten kwam gooien van wat een prachtige aandoenlijke en heldhaftige dood had kunnen zijn. Door haar toedoen echter is het verhaal nog niet ten einde en daarom, maar dan ook daarom alleen zijn we bereid haar dit te vergeven, al moet ze het geen tweede keer proberen, want dan ligt ze er onverbiddelijk uit, ster of geen ster. De zeemeermin zag de pinguïn en terstond werd haar gemoed bevlogen door een uitdeinend gevoel vanuit haar hart waardoor haar diepste innerlijke zieleroerselen samengebald werden tot een explosie van intense verliefdheid. De pinguïn echter was intussen serieus aan 't verzuipen. Hartstochtelijk kuste ze de pinguïn en kijk hij deed zijn oogjes al open. Verbaasd keek hij haar aan en hij zei "Yeikes", want ze had jeugdpuistjes. Maak je geen zorgen stelde de zeemeermin hem gerust, ik gebruik vetarme scheerschuim. En zie wat gebeurde, terstond werd de pinguïn hevig verliefd op de zeemeermin die betoverd was door een boze tovenaar, want die hadden we nog niet gehad en een goed sprookje kan niet zonder een boze tovenaar. De zeemeermin en de pinguïn wilden stante pede in het huwelijksbootje stappen maar het enige wat ze vonden was een wrak uit de 15 de eeuw en bovendien moesten ze eerst Neptunus zien te vinden om zijn zegen te geven over het huwelijk. Neptunus was echter weer ééns aan de boemel met een paar waternimfen en zo togen de pinguïn en de zeemeermin op zoek naar het huisje van de oude wijze man, want die wist waar Neptunus uithing, hij was niet voor niets een oude wijze man. Al gauw bereikten ze zijn huisje en ze klopten op de deur. "Trek maar aan het belletje en het deurtje zal opengaan", riep de oude wijze man en toen stortte het huisje in en de oude man was zo dood als een pier. Niet getreurd echter, de wereld was weer ééns verlost van een ouwe zeur en de pinguïn en de zeemeermin zwierven dagenlang rond op de bodem van de oceaan totdat ze éénsklaps in de verte een kasteel voor zich zagen opdoemen. Dit bleek echter een onderwaterspiegeling te zijn van het kasteel waar ze op dat moment met hun domme kop tegenaan botsten. Voor het kasteel lagen enkele wachters te snurken dat het niet meer mooi was. Er stonden ook nog een paar lege emmers, maar die hebben verder niets met het verhaal te maken.

Ze gingen het kasteel binnen en troffen er een ongelofelijke rotzooi aan. De slapende wachters hadden namelijk niet goed opgelet terwijl ze sliepen en allerlei gespuis van het laagste allooi had het paleis leeg geplunderd en beroofd. Alleen de gouden kranen, de Perzische tapijten, de diamanten kroonluchters, de schilderijen, de rest van het interieur en wat prullaria waren bewaard gebleven. De zeemeermin die intussen de hoofdrol in het verhaal had overgenomen en de Pinguïn die als randverschijnsel in de marge voortleefde, besloten onmiddellijk orde op zaken te stellen en ontsloegen de wachters op staande voet vanwege het misbruik van Visa kaarten. Omdat ze toen geen wachters meer hadden, werden ze op hetzelfde moment weer aangenomen vanwege de onderwaterwet van de automatische indiensttreding van wachters in tijden van onlust, chaos, oorlog en andere vervelende toestanden. De zeemeermin was blij dat ze ook dit weer tot een goed einde had gebracht en de pinguïn mocht het gruis uit de zalen borstelen, een onbegonnen werk met al dat water dat rondklotste. Dat leidde tot een kletterende echtelijke ruzie en de Pinguïn verdween in een donkere kerker en werd nooit meer teruggezien. Aangezien daarmee het hoofdpersonage uit het verhaal verdween en de zeemeermin eigenlijk een ongelofelijke trut was, kwam daarmee een plots en droevig einde aan wat een ongelofelijk boeiend verhaal had kunnen zijn.

EINDE

22:44 Gepost door The Insane | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Okiedo Wat meer samenhang in het vervolg! Oké, ik heb de boodschap begrepen.... Ik zal heel erg m'n best doen in het vervolg.
Groetjes van
Djiediebie.

Gepost door: GDB le mal etc. | 17-10-03

Vereerd en herinnering Heb ik al gezegd dat ik vereerd ben dat je mij een lijntje gunt op je weblog? Bij deze.

En ik herinner me plots dat ik ooit ook over pinguïns een stukje heb geschreven. Ik post het hieronder.

Met vriendelijke groeten,
GDB.

Een pinguïn, een emoe en een zeboe waren es op Antarctica een eindje aan het wandelen

En keuvelen dat ze deden.

Babbelen ongelooflijk; ze hadden babbelwater gedronken, dat speciaal van een plek was overgevlogen waar de ijstijd nog niet woedde.

En daar liepen ze dan, elk met een warm drankje in hun poten, te tetteren op de ijsvlakte.

De zeboe is een kruising tussen een zeekoe en een emoe, tussen haakjes.

Dat vermeld ik maar om de juistheid van m'n verhaal te onderlijnen.

Halve waarheden typen, daar houd ik niet van.

Dat is slecht, bevordert stress en daar moet ik heel hard van afgaan.

Zo, daar liepen ze dus, met z’n drietjes over het ijs, en ondertussen maar kletsen en schuiven en lachen.

De emoe zei tegen de pinguïn: Pinguïn, ik moet je wat bekennen.

Ja, zei de pinguïn, ik jou eigenlijk ook.

Welaan dan, zei de zeboe, die zich het derde wiel aan de fiets voelde, nu zullen we het krijgen.

Zo, zei de pinguïn, sinds wanneer babbel jij in het majesteitelijk meervoud?

Daar had de zeboe niet van terug.

Het werd even stil , buiten het kraken van het ijs, het zoeven van de wind en de scheten van de pinguïn, die enorm gestresseerd bleek.

Dat hij witte bonen in tomatensaus had gegeten de avond voordien, had er ook wel wat mee te maken.

Pinguïns staan bekend, lekkerbekken te zijn, dat weten de meeste mensen niet, vandaar dat ik het moet vertellen.

De emoe bevroor.

Zomaar, omdat hij al een tijdlang niks had gezegd.

Zoiets gebeurt frequent op Antarctica, dat dieren of mensen bevriezen als ze een tijd lang niks doen.

Bij voorbeeld de Lappen, als die 's morgens pissen en ze letten een ogenblik niet op, dan krijgen ze hun pielemuisje niet meer in hun broek omdat een bevroren urinestraal aan hun leuter blijft plakken.

Dan moeten ze de straal kraken, als ze zelf onderwijl nog niet stijf staan van de koude natuurlijk.

Daar stond de emoe dan. 'Wat zullen we met hem aanvangen?' zei de pinguïn tegen de zeboe.

De zeboe huilde. Het bleef tenslotte familie. Ook al was het verre.

Begraven is uit den boze, vertelde de pinguïn.

'Hou je zwartwitte klep dicht, waggelend vliesvarken!' brulde de zeboe.

De pinguïn, we kennen hem onderhand, bleef koel, nam z'n GSM en belde versterking.

Spoedig snelde Dixie Dansecour, de Belgische 911, te hulp.

Waarmede kan ik jullie van dienst zijn, vroeg het mietje.

'Voer die buffel af' beval de pinguïn, wijzend op de emoe. 'Hij is niet geheel koosjer in de kop meer'

'Heb je nog niet gedaan met kakken, Bruno?' repliceerde de emoe, wat duidelijk op een ernstig hersenletsel wees.

De diagnose was een makkie. Dixie ving de emoe na een wilde achtervolging op het ijs, langs schotsen, ijsberen en walvisvaarders.

Uitgeput keerde hij met de gevangen emoe terug naar België.

De pinguïn noteerde in zijn dagboekje: 'Vandaag kreeg ik bezoek.'

En wat later: "En nu ben ik weer alleen"

Daar bleef de pinguïn koel onder, we kennen hem onderhand.

Hij keek naar de middernachtzon.

Waterlanders, dacht hij, wat zou dat zijn?

Er was nog zoveel dat hij niet wist.

Eigenlijk was hij onwetend.

Alles wat hij ooit gezien had, was ijs, zover als hij kijken kon.

Mijn adem vormt wolkjes, zag hij, en trots prevelde hij: 'Ik ben bevoorrecht'

'Mijn adem ondersteunt de hemel'

Dat vond hij een poëtische gedachte, en meteen noteerde hij het in z'n dagboekje.

Dan schakelde hij de TV aan.

Want vanavond voetbalde Manchester tegen Bayern.

Knusjes installeerde hij zich in z'n koude iglo, met een blikje bier en wat chips naast zich.

Voor het voetbal begon, vloekte hij dat het knetterde.

'VERDOMME, BRUNO, WAAR BLIJF JE?'

Riep de pinguïn.

Daar draafde scheidsrechter Bruno al op.

De verslaggever vermeldde kwansuis dat de ref wat last had van darmkrampen en dat zijn optreden aan een zijden draad had gehangen.

Het scheelde geen haar of diarree had hem genekt.

Moet hij maar geen bonen vreten net voor hij zo'n belangrijke wedstrijd moet fluiten, dacht de pinguïn.

Beckham liep bij z'n eerste actie tegen de ref op.

De arbiter bleef liggen in een poel van eigen stank.

Alsnog voerden ze hem af.

Beckham bleef naar stront ruiken, de hele wedstrijd lang.

De Duitsers roken Dreck en verloren prompt.

De Engelsen were once again victorious.

De pinguïn besloot een feestje te bouwen.

Hij had me daar toch een dolle pret, zo alleen in z'n iglo.

Bezopen was hij, ja, na het einde van de festiviteiten.

Straal, maar dan ook kachel, het apelazerus had hij zich gedronken.

Met zijn bek lag hij languit op het ijs, in z'n eigen kots.

Het eerste wat hij dacht, als hij wakker werd, was: hier vorm ik een gemakkelijke prooi.

En hij krabbelde vlug terug recht, ogenschijnlijk sterk, maar oneindig zwak.

Ellendig voelde hij zich.

Z'n pinguïndarmen bevatten gassen om de middernachtzon naar Saturnus te blazen.

In z'n omme kop klopte een voorhamer hard tussen z’n ogen.

Nu wil ik even een schoonheidsslaapje houden, dacht hij, en hij sliep de slaap van duizend doden.

Eénmaal in slaap op Antarctica, ontwaak je nooit meer.

Altijd moet je op je quivive zijn;
Op de toppen van je tenen lopen;
Steeds het beste van jezelf geven;

En soms is dat zelfs niet goed genoeg!

De kou is als de dood: het overvalt je plotseling...

Wat niet eens zo erg is.

Je voelt je achteraf wat stijfjes, ja.

Dat is alles.

Gepost door: GDB | 17-10-03

Record? Heb ik het record gebroken van langste reactie ooit op je log?

Gniffel, gniffel.

Groetjes van GDB,
gewoon gek.

Gepost door: GDB | 17-10-03

Het record Het zal niet zijn zeker !

Gepost door: the insane | 22-10-03

De commentaren zijn gesloten.